Author name: admin

โครงการค่ายเยาวชนรักษ์เลสาบวันที่ 9-10 เมษายน 2568 โครงการค่ายเยาวชนรักษ์เลสาบ – กิจกรรมส่งเสริมการเรียนรู้ดำเนินการโดย โครงการวิจัยย่อยที่ 1 “โครงการพัฒนารูปแบบและกลไกการจัดการทรัพยากรสัตว์นํ้าเพื่อการเรียนรู้อย่างยั่งยืนของคนทุกช่วงวัย” ภายใต้ชุดโครงการวิจัยเรื่อง “ทะเลสาบสงขลา นิเวศสามน้ำการเรียนรู้เพื่อพัฒนาด้วยกลไกเมืองสร้างเศรษฐกิจสร้างสรรค์และยั่งยืน” ดำเนินการคณะนักวิจัยจากมหาวิทยาลัยทักษิณ สนับสนุนโดย หน่วยบริหารและจัดการทุนด้านการพัฒนาระดับพื้นที่ (บพท.) กิจกรรมครั้งนี้นำโดย ผศ.ดร.เตือนตา ร่าหมาน

ชมัยพร สมพองนักพัฒนาชุมชน ชำนาการกองสวัดดิการสังคมจังหวัดมุกดาหาร ผู้ค้าตลาดแฮกหมาน “สำหรับมุมมองของพี่ มุกดาหารเป็นเมืองสงบ น่าอยู่ เป็นเมืองไม่เล็กไม่ใหญ่ กำลังพอดี เวลาขับรถ จะจอดรถก็สะดวกไม่วุ่นวายมาก จริง ๆ พี่เป็นคนยโสธร แต่พอร่วมกิจกรรม และได้ใช้ชีวิตอยู่ที่มุกดาหารมาสักพัก ก็รู้สึกว่า เราก็คนมุกดาหารน่ะ (ยิ้ม) เพราะก่อนที่จะมีโครงการ

อรุณ โคตรสะขึงประธานชมรมสามล้อสกายแลปมุกดาหาร “สามล้อสกายแลปมุกดาหารมีมานานเป็น 20 ปีน่าจะได้ รับส่งพ่อค้าแม่ค้า คนทั่วไป นั่งไปตลาด กับใช้ในชีวิตประจำวัน และนักท่องเที่ยวทั้งคนไทย และชาวต่างชาติ เราสามารถพาเที่ยวได้หลายเส้นทาง จะไปสายกิน หรือจะไปสายมู เราพาไปได้หมด เรามีคิวอยู่ 10 กว่าคิวคอยให้บริการนักท่องเที่ยวอยู่ที่ศูนย์ท่องเที่ยวฯ เรามีชมรมฯ แล้วก็พยายามพัฒนาบริการ

อร่ามศรี สุขโตประธานกรรมการตลาดแฮกหมาน “พี่เข้ามาทำกิจกรรมเรื่องเมืองแห่งการเรียนรู้ผ่านการเป็นแม่ค้าขายขนมหวานค่ะ มาขายขนมไทยที่ตลาดแฮกหมาน หรือตลาดสวนสุขภาพ เพราะเพื่อนชวนมา เราเองก็อยากลองก็เลยลองขายดู ปรากฏว่าลูกค้าติดใจ ก็เลยมาขายที่ตลาดนี้ต่อเนื่อง ตอนเริ่มตั้งตลาด ช่วงต้น ๆ ได้โครงการวิจัยมาช่วยสนับสนุนค่ะ จำได้ว่ามีหลายองค์กรมาช่วยกันเยอะเลย และตลาดก็คึกคักมาก ตลาดที่นี่ไม่เหมือนตลาดอื่น ๆ คือ ตรงที่เราเป็นตลาดชุมชน ที่ให้ความสำคัญกับเรื่องของความสะอาด

วลัยพร จันทรสาขารองผู้อำนวยการโรงเรียนอนุบาลบ้านเด็กและผู้ร่วมโครงการวิจัยการขับเคลื่อนโครงการเมืองแห่งการเรียนรู้มุกดาหาร “ปีนี้ถือว่าเป็นปีแรกค่ะ แต่จริง ๆ มีจุดเริ่มต้นทำงานวิจัยเกี่ยวกับการพัฒนาเมืองมุกดาหารผ่านโครงการแก้จนของ บพท. ซึ่งทำมาก่อนหน้านี้ มีงานและความคิดบางอย่างต่อยอดมาจากงานนั้นด้วยค่ะ เช่น การพูดคุยกับชุมชน ผู้คนในพื้นที่ ตัวแทนจากโรงเรียน และหน่วยงานต่าง ๆ สิ่งหนึ่งที่เราเห็นตรงกัน คือ เมืองมุกดาหารเราไม่มีพื้นที่กลางเอาไว้แลกเปลี่ยนเรียนรู้ของคนทุกช่วงวัย สิ่งนี้ผุดขึ้นมาตอนที่เราจัดเวทีเสวนากับประชาชนทั่วไป เป็นที่มาว่าทำไมเราอยากจะพัฒนาพื้นที่เรียนรู้